|
Yazan FaTMa
|
|
Hiç biri tam yaşanmamış, her birinde bir parçamı bıraktığım ve hepsinin sonunda kendi içime biraz daha sokulduğum, nerden bakarsan bak hepsi kırılmışlık kokan yalnız aşklarım oldu benim. Hepsini yalnız yaşamıştım ve yine hepsi yalnız bitti. Ve işte bu bitişlerde başlıyordu dünyalık adına duyduğum tüm kaygılar. Yine hırslarımın gem vurulmaz savrulganlığına boyun eğiyordum sırf unutmak adına kırılmışlıkları. Ve bir kez daha kanaat getiriyordum bu yolda yalnız yürümenin alınyazısı olduğuna.
Ay’a her bakışımda senin gözlerinin de o an Ay’a dokunduğunu düşledim hep. Sen de yıldızları sayıyordun benle aynı anda. Ama birden gözlerin çok uzaklara, kendinin bile bilmediği uzaklara dalıyordu. İçinde hangi fırtınaların koptuğunu sen bile bilmiyordun. İşte uzattım ellerimi, tut ve çık bu karmaşadan diye. Ama sen gözlerimin taa içine bakarak kayıyordun avuçlarımdan. Kasvetin pervasızca kol gezdiği bulanık rüyamda hatırlayabildiğim tek şeydi iliklerime kadar işleyen bu bakışların. Ne olur bırakma ellerimi…
Seni bilmeyenlere kucak açacaksın biliyorum. Seni hiç tanımayanlarla mutluluk pozları vereceksin. Oysa o renkli fotoğraflar içindeki siyah-beyaz yüzünü sadece ben göreceğim. İçinde, kimselere açamadığın o mahsen’i sadece ben bileceğim. Herkesle birlikteyken ama kimseyle değilken sığınağın olan mahsen’i. Ve ben yine sen başına kalacağım. Bir kelebeğin kanadını andıran ellerini düşleyeceğim,dokunursam dağılacakmış gibi duran narin ellerini. Bu anların hiçbirinden haberin olmayacak. Siyah-beyaz yüzün ve ben bileceğim sadece..
 |
