|
Yazan Deniz
|
 Bazen biliyorum, hayat çok zor..
Zamanı gelmiş dediler.. Nedenleri topladığım, ne yapsam başa
çıkamadığım zamanların sonu.. Ben koynumda sabırları suladım,
kelimeleri kustum, sustum bazen.. Olmadı, yapamadım.. Bu oyunun sonu
yalnızlık.. Kaderim misin, kadersizliğime sebep misin, kimsin! Dağıttım
tereddütleri, yığılmış pişmanlıkların ardında, gizlenmesi mümkün
olmayan, boşvermişliğimle kimsesizim. Dibe vursada aşk, kaldıran yok..
Sana göre haber değeri taşımıyor sitemlerim, bana göre ise yüzkarası
çaresizliklerim.. Hepsi burda, hepsi ortada.. Keyfine diyecek lafım
yok, bal şeker olsun, afiyet olsun, hatta üstü kalsın.. Sana
bağırırken, sözlerim sert bir kayaya çarpıp, iki misli ağırlıkla bana
geri dönüyor, bu daha da ağır oluyor biliyor musun, o yüzden
susuyorum.. Gerçi bunun da bir faydasını görmüyorum, yuvarlananıp
yaşıyorum kendi kendime işte.. Bu “kendi kendime” ile insan kendisini
nasıl hisseder biliyor musun? Kendimi nasıl hissettiğimi biliyor musun,
nasıl kötü hissettiğimi.. Bir adet “neyin var” sorusundan daha yaratıcı
olamamanın, anlamamanın, anlamaya bile vakit bulamamanın, geçmişin,
geleceğin, herşeyin canı cehenneme..
Mutlu değilim..
Duyuyor musun?
Var mısın?
Yok musun?
Orda mısın?
alıntıdır.
 |
