|
Yazar Deniz
|
 “Biliyorum artık çok zor, kuracak yeni bir hikayem yok..” diyor bir
şarkı, sessiz sessiz.. İçine düşüyorum, çırpınıyorum, çıkamıyorum..
Heyhat! Bu kadar mı kaybetmişim nefes almaya çalışırken.. Körelen
hayalleri, artık ne yaparsam yapayım başa çıkamadığım şarkıları,
gerçekleri, gerçek sandıklarımı, geçmişi, gelemeyeni, hepsini bir
çırpıda ateşe vermeme ne kaldı ki.. İşte en çok korktuğum soru cümlesi,
YA SONRA? Sonralarıma kısılı, ayak seslerinden, sessizlikten belkide
tereddüt vakitlerim.. “Zaman herşeyin ilacı” dediğim dünyaya
küsüşlerimde, payıma düşen, düşlerle gerçek arasında bırakıldığım
oyalanan umutlarda, anlıyor insan; aslında ne yaparsan yap, “sağım
yalan, solum yalan, giden yalan, dönen yalan..” dır, söylediğin her
şarkının nakaratı.. O zaman da “sonran” umrunda değildir, “öncelerin”
ise canı cehennemedir her daim..Başkalarından çok kendimi düşünmeyi
beceremedim. Biraz hayale dalayım dedim, izin vermediler..
Artık yakalayıp, kendime çevirebileceğim, bir noktası kalmadı hayatın..
En çok sevdiğim sigara bile, öksürük yapıyor şimdilerde.. Neye elimi
atsam, koskoca bir bahtsızlık avuçlarımda, taşıyamadığım.. Kimin kanunu
ki bunlar, kim yazmış, kime sormuş diyorum bazen..
Kendi hayatımda, figüran rolünü üzerime aldıracak bir lüksü
bahşetmezken kimseye, bu filmi daha önce görmüştüm aslında, çok kere..
Olsun bakalım..
Yine istediğiniz gibi olsun..
Ben yorgunum; geleceği yakıp, ısınmaya gidiyorum...
alıntıdır.
 |
